6 mei 2016                                                                   Please don’t stop the music!

16 maart 2016                                                      Tekst blokken....

De uitvoeringen van ‘Willem van Oranje’ komen steeds dichterbij, dus er wordt nog een tandje bijgeschakeld om ervoor te zorgen dat alles helemaal in orde is als u op 19, 20 of 21 mei komt kijken (Of een week later, mocht het weer tegenzitten… maar dat gebeurt vast niet!) Afgelopen dinsdag stond de repetitie helemaal in het teken van muziek die tijdens het toneelstuk wordt gespeeld. En dat is niet zomaar even een lekker moppie waarvan de noten van internet zijn geplukt of zo! Nee, deze muziek is speciaal voor deze voorstelling geschreven door een van Elburgs meest getalenteerde muzikanten: Jurjan Lipke. Hij schreef prachtige muziek voor drie instrumenten en verschillende zangers, onder wie twee goede bekenden uit het liedjesprogramma van vorig jaar: Marion Bentlage en Linda Heespelink. Dat wordt smullen!

Er zit een bijzonderheidje aan de muziek die ik vast verklap aan u. Dan hebt u een kennisvoorsprong als u straks naar de voorstelling komt kijken en kunt u maar even mooi intelligent uit de hoek komen tegen uw buren op de tribune. De drie liedjes die er worden gezongen zijn bewerkingen op een héél bekend lied: ons Wilhelmus, dat immers gaat over Willem van Oranje. Jurjan heeft het voor elkaar gekregen om drie heel verschillende liedjes te schrijven, gebaseerd op de noten van het Wilhelmus. U moet wel even goed luisteren, het zijn immers bewerkingen, maar Jurjan heeft dat prachtig gedaan.

 

Op de foto ziet u de drie muzikanten: Jurjan zelf achter de piano, zijn vrouw Wilma op de viool en zijn zus Alice op de altblokfluit. Ze zijn uitstekend op elkaar ingespeeld, het klonk prachtig! Daarnaast staan vier jolige zangers die elkaar in het eerste lied het leven zuur maken…

  

We hebben er ontzettend veel zin in om u straks het eindresultaat van ieders inspanningen te laten zien – en horen! Dus graag tot ziens op een van de uitvoeringen.


De komende weken zullen wij (de spelers van het Openluchtspel Willem van Oranje) af en toe op deze site bloggen over de repetities. Over wat er zoal bij komt kijken voordat we op 19, 20 en 21 mei in de Kloostertuin staan.

We zijn inmiddels een maandje of wat aan het oefenen in een ontzettend fijne repetitielocatie: het Van Kinsbergencollege (u weet wel: de ‘paarse school’).

 

Zo’n toneelstuk op de planken, beter gezegd op het gras, brengen is echt een beste klus. Daar praten we u de komende tijd een beetje over bij. Vandaag begin ik bij het begin: Teksten leren, tekst blokken.

De meest saaie klus van het repetitieproces. Saai, maar ontzettend belangrijk. Elke regisseur (en ik heb er al aardig wat meegemaakt) zegt hetzelfde: als je je tekst niet kent, dan heeft repeteren geen enkele zin. Al die regisseurs hebben groot gelijk. Al smokkel ik ook wel eens, als ik heel eerlijk ben.

Dat tekst blokken doet iedereen op zijn eigen manier. Op de foto zien we Henk Kok en Marion Bentlage die tekst blokken op z’n schools: gewoon zittend aan een tafeltje. Als u goed kijkt ziet u ook Mellanie van Doleweerd zitten. Zij leert tekst op een meer Spartaanse manier: met haar rug tegen een pilaar.

En zo lopen er nog meer blokkende acteurs rond. Zo lopen sommigen van ons (ik noem geen namen) prevelend rond met hun tekstboek als een soort gebedenboek in de hand. Anderen (en, nee, ik noem weer geen namen) staan in een hoekje te oefenen terwijl ze hun teksten zachtjes zeggen, inclusief de bijbehorende gebaren. Net of je naar een televisieprogramma zonder geluid zit te kijken...

Het kijken naar tekst blokken is dus al een toneelstuk op zich. Kunt u nagaan hoe het er straks in het echt komt uit te zien, maar dan zónder boekjes en mét kleding, licht en geluid. Goed. Vooruit dan maar.

U krijgt nog een kleine teaser van me. Zie hier Sheila Zwanenburg en Freek van der Heide druk aan het repeteren. Wat Freek daar vastheeft? Jawel: zijn tekstboekje. Hij gebruikt de laatste methode om tekst te blokken: gewoon repeteren met het boekje vlakbij zich. De teksten lijken dan dichtbij je te zijn en dan gaat het toch iets makkelijker…

 

Kees van de Streek